W świecie telefonów komórkowych technologia bezprzewodowa 2.5G stanowiła krok naprzód, który łączył bezprzewodową technologię drugiej generacji (2G) i technologię bezprzewodową trzeciej generacji (3G). Podczas gdy 2G i 3G są formalnie zdefiniowane jako standardy bezprzewodowe, 2.5G nie jest. Został stworzony w celach marketingowych.
Jako etap przejściowy od 2G do 3G, 2.5G dostrzegł pewne postępy tkwiące w sieciach 3G, w tym w systemach z komutacją pakietów. Ewolucja od 2G do 3G zapoczątkowała szybszą i szybszą transmisję danych.
Ewolucja technologii 2.5G
W latach 80. telefony komórkowe działały w technologii analogowej 1G. Technologia Digital 2G stała się dostępna we wczesnych latach 90-tych w globalnym systemie łączności mobilnej (GSM). Technologia była dostępna jako wielokrotny dostęp z podziałem czasu (TDMA) lub wielokrotny dostęp z podziałem kodu (CDMA). Chociaż technologia 2G została zastąpiona przez późniejszą technologię, jest nadal dostępna na całym świecie.
Przejściowa technologia 2.5G wprowadziła technikę przełączania pakietów, która była bardziej wydajna niż jej poprzednik. Jego infrastruktura mogłaby być wykorzystywana w miarę potrzeb, a nie w oparciu o minutę, co sprawiło, że byłaby bardziej wydajna niż technologia 2G. Po technologii 2.5 nastąpił 2.75G, który potroił wydajność teoretyczną, a technologia 3G pod koniec lat 90. ubiegłego wieku. Ostatecznie nastąpiły 4G i 5G.
2.5G i GPRS
Termin 2.5G jest czasem używany w odniesieniu do usługi GPRS (General Packet Radio Service), która jest bezprzewodowym standardem danych wykorzystywanym w sieciach GSM i był pierwszym krokiem w ewolucji technologii 3G. Sieci GPRS ostatecznie przekształciły się w Enhanced Data Rates for GSM Evolution (EDGE), która jest kamieniem węgielnym technologii 2,75G, kolejny postępowy krok, który nie jest standardem bezprzewodowym.
