Oto fakt: większość twojego życia zawodowego prawdopodobnie nastąpi po dwudziestce. Najprawdopodobniej nadal będziesz miał więcej niż połowę po trzydziestce.
A jednak istnieje przytłaczające poczucie, że musisz dokładnie przewidzieć, którą karierę pokochasz od razu, poznać dokładną ścieżkę, którą musisz podążać, aby się tam dostać, i robić to już - z powodzeniem - w pierwszej dekadzie mam nadzieję, że będzie to bardzo długa droga.
Ale co jeśli nie? A co, jeśli to zrobisz, a następnie zdecydujesz później, że chcesz zrobić coś innego?
Dlaczego jesteśmy tak odporni na pomysł szukania czegoś nowego w latach 40? Lub 50s? Lub 60s? Lub lata 70. Lub później? Pomysł wydaje się obcy, może trochę niewygodny, w kulturze, którą fascynują cudowne dzieci i stale produkuje listy osób poniżej 30. roku życia. Ale powinno tak być?
Charlotte Clymer mówi absolutnie, że nie. A jej odpowiedź rozbrzmiewała tysiącami. Clymer, sekretarz prasowy w kampanii na rzecz praw człowieka, niedawno opublikował wątek na Twitterze, który stał się popularny, zdobywając łącznie ponad 200 000 polubień i tysiące retweetów.
![](http://i.go-travels.com/img/advice/762/an-inspirational-reminder-that-youre-never-too-old-change-careers.jpg width=780 />
<p>„Tyle kultury amerykańskiej opiera się na tym, że młodzież jest energiczna, chłodna i pełna potencjału”, mówi Clymer w The Muse. „Istnieje cały gatunek medialnych opowieści o dziecięcych cudach z matematyki, nauki, szachy lub sportu. Nie mamy wystarczającej świadomości ludzi, którzy zaczynają późno w życiu po tym, jak robią coś innego i realizują swoje marzenia, ponieważ mają umiejętności, aby to zrobić. ”</p>
<center>
<script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-1427824399252755" crossorigin="anonymous"></script>
<ins class="adsbygoogle" style="display:inline-block;width:580px;height:400px" data-ad-client="ca-pub-1427824399252755" data-ad-slot="3871104749"></ins>
<script>(adsbygoogle=window.adsbygoogle||[]).push({});</script>
<div id="adlk-embed-1"></div>
</center><p>I tak zaczyna się, rozpoczynając wątek opowieścią o pielęgniarce psychiatrycznej, która opuściła męża i wychowując dzieci, zaczęła działać, gdy miała 40 lat. Chodziła na zajęcia, wieszała tapety i malowała domy, by utrzymać rodzinę. Stała się artystką uliczną w Disney World, gdy miała ponad 50 lat. Później świat zaczął ją widzieć w małych rolach gościnnych w telewizji, a ostatecznie jako pani Landingham w The West Wing i Karen McCluskey w Desperate Housewives , rola, która przyniosła jej dwie Emmy.</p>
<center>
<script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-1427824399252755" crossorigin="anonymous"></script>
<ins class="adsbygoogle" style="display:block" data-ad-client="ca-pub-1427824399252755" data-ad-slot="4175470618" data-ad-format="auto"
data-full-width-responsive="true"></ins>
<script>(adsbygoogle=window.adsbygoogle||[]).push({});</script>
<div id="adlk-embed-1"></div>
</center><p>„Mówię o tym, bo nienawidzę starzenia się. Nienawidzę sposobu, w jaki pozbawiamy starszych ludzi ich człowieczeństwa, twierdząc, że nie mogą zrobić czegoś nie na podstawie ich umiejętności lub kompetencji, ale daty na akcie urodzenia ”- napisał Clymer, który również przypomniał Twittersphere, że Vera Wang tego nie zrobiła projektował ubrania do 40 roku życia, a Laura Ingalls Wilder opublikowała książkę dopiero w wieku 65 lat.</p>
<p align=)
„Jeśli coś kochasz i chcesz zaangażować się w pracę i spełniać standardy doskonałości w sposób etyczny, dlaczego wiek miałby kiedykolwiek mieć znaczenie? Mówienie komuś, że jest „za stary”, aby coś zrobić, zaprzecza jego podarunkom dla świata i jak śmiałoby to robić ”- napisała. „Wszyscy powinniśmy mieć tyle szczęścia, mając tę motywację i inspirację, i odrzucając naysayersów świata, którzy postrzegają sny jako podlegające postrzeganej i arbitralnej naturze pewnej liczby. Przestań zawstydzać ludzi z powodu wieku. Jeśli mogą dostarczyć, uszanuj to. Lepiej nam wszystkim.
Clymer ma zaledwie 31 lat, ale służyła w wojsku przez sześć lat i pracowała przed uzyskaniem tytułu licencjata w wieku 30 lat. I często myśli o swojej babci. Podobnie jak Joosten, opuściła niespokojne małżeństwo i wychowywała dzieci, podczas gdy oboje pracowały w pełnym wymiarze godzin i chodziły do szkoły w pełnym wymiarze godzin, kontynuując studia licencjackie, a następnie studia prawnicze. Była jeszcze w połowie lat dwudziestych, kiedy rozpoczęła studia licencjackie w latach siedemdziesiątych, ale „wtedy postawy, których kobiety nie mogły zrobić, byłyby tak powszechne jak teraz, kiedy mówimy, że starsi ludzie mogą „t” - mówi Clymer. „Istnieje taka powszechna bigoteria”.
Ale jej babcia, Joosten, Wang i Ingalls Wilder byli w pełni zdolni. A Clymer uwielbiał widzieć powódź odpowiedzi i wiadomości od ludzi w każdym wieku, którzy również rozpoczynają nowe kariery w środowisku akademickim, pielęgniarskim, pisarskim, prawniczym i innych.
„Wszyscy ci ludzie nie chcą zaakceptować faktu, że ich wiek powinien ograniczać ich potencjał. I jest w tym coś naprawdę odważnego i romantycznego - mówi Clymer. „Powinniśmy być bardziej współczujący” - dodaje. „Jeśli włożyli pracę i są gotowi osiągnąć ten wysoki standard, to naprawdę wszystko powinno mieć znaczenie”.
Staraj się więc być bardziej współczujący dla innych, którzy zdecydowali, że chcą (i mogą sobie pozwolić) spróbować czegoś nowego, bez względu na wiek. Ale staraj się też być dla siebie milszy. Jest w porządku, jeśli nie jesteś pewien, czy kariera, którą realizujesz w wieku dwudziestu lub trzydziestu lat, jest tą, której pragniesz na zawsze. To nie musi być jedyny, jaki kiedykolwiek miałeś.
