Jest to rada, która często się rzuca: sfałszuj ją, dopóki jej nie wykonasz.
Na powierzchni brzmi nieszkodliwie. Postaw na pewną fasadę, ucząc się na własnej skórze - i ostatecznie nie będziesz musiał już jej udawać.
Ale czy to rada, którą możesz skutecznie wykorzystać w swojej karierze? Nie zawsze.
Po postawieniu mnie w wielu sytuacjach zawodowych, w których nie miałem pojęcia, co robię, ustaliłem prostą zasadę określania, kiedy warto je podrobić - i kiedy najlepiej przyznać się do swojej słabości.
Zrób: kiedy jest to kwestia zaufania
W prawie każdej roli zawodowej, w której się znajdujesz - przynajmniej dopóki nie zdobędziesz kilkunastoletniego doświadczenia - będziesz miał obowiązki, które wypchną cię ze strefy komfortu.
Na przykład możesz zostać poproszony o przedstawienie prezentacji szkoleniowej nowym pracownikom, zabranie głosu przed panelem kierowniczym, gdy masz pomysł lub, w moim przypadku, poprowadzenie cotygodniowych spotkań z pracownikami.
I chociaż możesz bardzo dobrze wiedzieć, jak robić te rzeczy w teorii, możesz nie czuć się pewnie, robiąc je. Możesz na przykład znać materiał do prezentacji, ale po prostu nie podoba ci się pomysł mówienia przed grupą ludzi. Lub, podobnie jak ja, być może przeczytałeś każdy artykuł o tajnikach wiodących spotkań, ale denerwujesz się dowodzeniem pokojem pełnym twoich pracowników.
Są to sytuacje, w których masz pełne pozwolenie na sfałszowanie go, dopóki go nie wykonasz. Masz całą wiedzę, której potrzebujesz, więc udawanie odrobiny odwagi nie wyrządzi ci krzywdy. Odważna twarz nie tylko pomoże ci przez to przejść, ale zapewni ci prawdziwą pewność siebie podczas następnego pobytu w tej sytuacji.
Nie: kiedy jest to kwestia wiedzy
Z drugiej strony otrzymasz także obowiązki, których nie wiesz, jak sobie z tym poradzić - aż do samego sedna.
Na przykład być może zostałeś poproszony o opracowanie prognozy budżetu na następny kwartał, ale nie masz doświadczenia finansowego. Lub masz za zadanie prowadzić kampanię reklamową od początku do końca, gdy naprawdę masz doświadczenie tylko z jednym konkretnym komponentem. Jako menedżer po raz pierwszy pamiętam, że poproszono mnie o zwolnienie pracownika po raz pierwszy - i absolutnie nie miałem pojęcia, od czego zacząć.
W sytuacjach, w których naprawdę nie wiesz, jak coś zrobić, jeśli chodzi o podstawową wiedzę o zadaniu lub odpowiedzialności, udawanie, że wiedza specjalistyczna nie pomoże ci. W rzeczywistości prawdopodobnie będzie bolało.
Samo przybieranie pewnej siebie twarzy podczas wykonywania nieznanego zadania nie da ci właściwie szansy na ukończenie tego zadania. Bardziej prawdopodobne jest, że ktoś w końcu zrozumie, że nie wiesz, co robisz, i wezwie cię do tego. A potem będziesz musiał marnować czas każdego człowieka, zaczynając od zera.
Dodatkowo, jeśli twoi współpracownicy, pracownicy lub szef odkryją, że robisz coś złego - ale udajesz, że wiesz, jak to zrobić - będą mniej skłonni zaufać ci w przyszłości, co ograniczy twoje możliwości prowadzenia i awansu w zespole.
W moim przykładzie udawanie, że wiem, jak kogoś zwolnić, byłoby szkodliwe dla wszystkich zaangażowanych osób. Nie zdając sobie sprawy ze standardowego protokołu, mógłbym z łatwością pominąć istotne informacje w rozmowie z pracownikiem, co stworzyłoby koszmar HR (i prawdopodobnie pewne trudne konsekwencje prawne dla firmy) - i byłoby mylące i niesprawiedliwe wobec zwalniany pracownik.
Sama ta sytuacja mogła wpłynąć zarówno na postrzeganie mnie przeze mnie jako lidera, jak i na opinię mojego szefa o mnie jako skutecznym menedżerze - i mogłaby być rozbijającą piłką w mojej karierze (bez względu na to, jak wiele zaufania okazywałem).
W takich sytuacjach o wiele lepszym pomysłem jest opanowanie swojej słabości i wyśledzenie potrzebnych informacji przed podjęciem zadania. Kiedy już zdobędziesz tę wiedzę, śmiało i udawaj, ile chcesz.
