W większości przypadków myślę o sobie jako o zespole. Jestem otwarty na inne pomysły i opinie i zazwyczaj chętnie poważnie rozważam sugestie innych osób.
Ale zawsze jest jeden przypadek, w którym trudno mi postawić zespół na pierwszym miejscu: kiedy wiem , że moja droga jest najlepsza. Nie chodzi o to, że chcę nadawać postawę „moja droga lub autostrada”. Jestem całkowicie przekonany, że moja metoda będzie najskuteczniejszym, najbardziej wydajnym i najlepszym sposobem na załatwienie sprawy. Jednak nikt mnie nie słucha!
Czy przewracasz oczami i szydzisz na mnie? Jeśli tak, to nie jesteś sam - wszyscy moi poprzedni koledzy są z tobą.
Trzeba przyznać, że z tym wszyscy się zmagamy. Kiedy jesteśmy zachęcani i zadbani o to, aby być tak nastawionym na współpracę i zespół, jak możemy kiedykolwiek utrzymać naszą pozycję i być twardymi w naszych własnych metodach? Jak sprawić, by wszyscy zobaczyli, że nasza droga jest najlepsza - bez zejścia jak protekcjonalna, wywołująca napady złości wiedza?
Cóż, poprzednio polegałem na połączeniu gniewnego spojrzenia, tupania stopami i narzekania na krótkowzroczność mojego zespołu (nie polecam takiego podejścia). Ale potem odkryłem kilka dobrych rad najlepiej sprzedającego się autora Setha Godina na temat tego, w jaki sposób możesz zaangażować innych ludzi w realizację swoich celów i pomysłów.
Godin wyjaśnia, że aby grupa ludzi znalazła się na tej samej stronie, wszyscy musicie zawrzeć trzy umowy:
Uzgadniamy cele . Oboje chcemy tych samych rezultatów, staramy się tylko osiągnąć różne sposoby.
Zgadzamy się co do rzeczywistości . Świat nie jest płaski. Fakty są faktycznie widoczne. Statystyki, powtarzalne eksperymenty i wyraźne dowody przyczynowości są warte wykorzystania jako narzędzia.
Zgadzamy się na pomiar. Ponieważ uzgodniliśmy cele i rzeczywistość, zgadzamy się również, jak wygląda sukces.
Zauważysz, że na tej liście brakuje jednej rzeczy: metody. Godin nigdzie nie twierdzi, że wszyscy muszą zgodzić się na to samo podejście. W końcu istnieje wiele różnych sposobów na skórowanie kota.
Czytanie tego uświadomiło mi, że wszystko było źle. Cały swój nacisk kładłem na zachęcanie ludzi do tworzenia własnych metod, polegających na tym, że całkowicie pomijałem pozostałe trzy ważniejsze elementy układanki.
Czy to dziwne, że moi koledzy z drużyny często patrzyli na mnie jak na Kanye West w wersji VMA z 2009 roku? Nie całkiem. Tak bardzo utknąłem w przekonaniu wszystkich do zobaczenia światła i zgodzenia się z moim podejściem, że nie przejmowałem się niczym innym.
I ostatecznie marnowałem moją energię na najmniej istotną część. Jeśli te trzy porozumienia dotyczące celu, rzeczywistości i pomiaru zostaną wprowadzone przed rozpoczęciem jakiejkolwiek pracy, wszystko ostatecznie się ułoży. Nawet jeśli wszyscy mają różne trasy do miejsca docelowego, przynajmniej zawsze wiesz, że cały zespół jedzie w tym samym kierunku w tych samych warunkach.
Czy to nie brzmi o wiele lepiej niż walka z ludźmi od pierwszego spotkania z burzą mózgów do prezentacji? Odpowiem ci za to, tak - tak.
