Chciałbym wiedzieć, że może mi się to przydarzyć: wydarzenie zmieniające życie, dławiące dochód, obijające ego, zmieniające przyszłość, zwane zwolnieniem . Kilka lat temu po pierwszej rundzie zwolnień w mojej firmie, kiedy zwolniono bliskich przyjaciół i cennych współpracowników, pomyślałem, że jestem niezbędny. To mi się nie mogło przydarzyć! Jak dział liczbowy ludzie (CPA i księgowi itp.) Może żyć bez swoich słów osoba (naprawdę: pisarz, redaktor, pisarz i samozwańczy gliniarz gramatyczny)?
Myślą, że będą w stanie samodzielnie pisać listy, zasady, instrukcje i biuletyny? Nie mogą mnie puścić - będzie tyle błędów! Literówki i „twoje” zamiast „jesteś”, źle umieszczone przecinki, nieprawidłowe użycie „ich”, „tam” i „one”. Okazuje się, że się myliłem (nie chodzi o literówki i błędy gramatyczne!) - ale o byciu w 100% potrzebnym.
W jednej chwili dowiedziałem się, że nie jestem tak ważny dla firmy, jak myślałem. Kiedy pokazano mi drzwi po prawie 29 latach służby i lojalności, nie byłem tak zszokowany, jak rozczarowany i być może trochę usprawiedliwiony. Odkryłem, że firma nie postrzegała mnie jako członka rodziny, ale jako pozycję, którą można po prostu wyeliminować.
Kiedy zacząłem tam pracować w wieku 24 lat, poczułem, że jestem częścią rodziny. Dzięki zniżkom w sklepie na pieluchy, darmowym próbkom od dostawców i pudełkom fajerwerków z czwartego lipca od prezesa firmy organizacja pomogła mi wychować moje dziecko jako samotna mama. Pożyczył mi nawet pieniądze, kiedy musiałem się przeprowadzić. Nawiązałem przyjaźnie i nawiązałem kontakty towarzyskie z wieloma współpracownikami poza godzinami pracy.
Gdybym tylko wiedział, co czeka pięć lat temu, kiedy Best-Boss-Ever opuścił firmę, a ja zostałem przydzielony do Not-The-Best-Boss-Ever. Ale miałam tyle lat służby i byłam tak blisko otrzymywania pełnych świadczeń emerytalnych, że postanowiłam je wypróbować, wypracować, zrobić zasiłek, aby pomieścić pracę z mniej niż gwiazdorskim przywództwem.
Każdego dnia pod moim nowym szefem chodziłam do biura, podobała mi się praca, nawet jeśli nie troszczyłem się o ludzi - i udawałbym, że wszystko jest w porządku i że dobrze mi idzie. Ale tak naprawdę byłam zaniepokojona, zirytowana i zrzędliwa. Byłem tak nieszczęśliwy, że liczyłem miesiące i dni do daty przejścia na emeryturę (przynajmniej tej, o której myślałem).
Chciałbym wiedzieć…
Chciałbym wiedzieć, że jestem zbędny, ponieważ wtedy zdałbym sobie sprawę, że miałem wybór pierwszego dnia, pięć lat temu, kiedy zdałem sobie sprawę, że nie jestem już szczęśliwy. Nie musiałem pozostać w pracy, która czyniła mnie nieszczęśliwym tylko dlatego, że liczyłem na wygodną emeryturę. To nie byłby spacer po parku - poszukiwanie pracy po czterdziestce, szukanie pracy po dziesięcioleciach po tym, jak zacząłem swoją pierwszą pozycję korporacyjną - ale teraz wiem, że bym ją przeżył.
Chciałbym wiedzieć…
Chciałbym wiedzieć, że mogę przyznać, że tak naprawdę nie jest OK. Pozostawanie w pracy, w której jesteś nieszczęśliwy, ponieważ uważasz, że emerytura jest na horyzoncie, nie jest mądre. Włożyłem wszystkie jajka do jednego kosza, a kiedy ten kosz został oderwany ode mnie, zostałem bez pracy, bez dochodu i bez przyszłości, którą wyobrażałem sobie przez tyle lat.
Chciałbym wiedzieć…
Chciałbym wiedzieć, jak bardzo chciałbym zrobić coś nowego. Szybko nauczyłem się, że nie jest za późno, aby podnieść kawałki i iść z gracją i pomysłem na to, czego chciałem w mojej następnej roli - być sobą, czuć się docenionym i być dumnym z pracy, którą wykonuję .
Okazuje się, że rozpoczęcie od nowa z nowym szefem i nowymi współpracownikami w nowej lokalizacji może być zabawne i ekscytujące; ku mojemu zaskoczeniu to było dla mnie! Codziennie stawiam sobie wyzwanie, aby nauczyć się innej nowej nazwy, przeczytać coś informującego o branży, promować nasze produkty i naprawdę coś zmienić. Gdybym wiedział, że to będzie tak orzeźwiające, zrobiłbym to dawno temu.
Mimo że teraz zarabiam mniej, czuję się o wiele lepiej. Stabilność emocjonalna, satysfakcja osobista i zdrowie fizyczne są tak samo ważne jak wypłata, jeśli nie bardziej. I teraz wiem, że jeśli nie będę zadowolony z tego, gdzie jestem, mam wybór. Nie utknąłem.
Chciałbym wiedzieć wiele rzeczy, ale przede wszystkim chciałbym wiedzieć, że niewiele rzeczy jest wiecznych. Zawsze można było znaleźć coś lepszego i jaśniejszego. Dopiero po zwolnieniu mnie zdałem sobie z tego sprawę. Ale nie mogę się martwić o to, ile czasu mi to zajęło ani o to, co by było, gdybym rzucił i nie zostałbym zwolniony. Liczy się to, że jestem tu teraz, wykonuję pracę, którą lubię, otoczony ludźmi, którzy mnie inspirują, i wdzięczny, że jestem w lepszym miejscu.
